Balkenendenormenenwaarden

Even heel iets anders: als Balkenende president van Europa wordt, gaat hij dan meer of minder verdienen dan de Balkenende-norm?

Kop of munt

Gewoon (?) een strak gemaakt en erg grappig filmpje over wat er gebeurt als Wilders z’n zin krijgt, van munt.nu. En vergeet niet de poll in te vullen. Of kijk op youtube en lees de (zure) reacties.

(Zou dit filmpje ook werken in een witte omgeving als Leusden?)

Eregalerij: Hamid Feyzian

‘Je moet de zaag het werk laten doen.’ Dat klinkt als een uitspraak van Stephen Covey, maar het komt uit de mond van Hamid Feyzian, mijn eerste docent houtbewerking bij de Stadswerkplaats Utrecht. ‘Je moet de zaag het werk laten doen.’ Het klinkt simpel, en dat is het ook.

Behalve als je het al 40 jaar anders doet. Dan vraagt het even echte aandacht om om te schakelen. Om niet meer als een beul op zo’n stuk hout te staan hengsten, maar even goed te kijken naar het zaagblad (en naar het hout), en dan te ontdekken dat de tandjes één kant op wijzen (en het hout ook).

Sinds Hamid zaag ik twee keer zo netjes met de helft minder moeite. Nu hoef ik wat ik van Hamid heb geleerd alleen nog maar te vertalen naar het zelf lesgeven.

En ik bewaar met zorg de twee prachtige blokhaakjes die hij heeft gemaakt .

Klasmanagement

Orde houden, daar houd ik niet van. Ik ben meer van zinnen als: Jongens, in mijn eentje kan ik geen les maken, dat doen we samen. Of Als je hier toch bent, dan…. Maar toch ook wel: Als jullie de boel ophouden heb je alleen jezelf ermee, ik heb al een diploma. Ik hou dan ook helemaal niet van de term klasmanagement. Maar soms moet ik wel. Bijvoorbeeld met mijn favoriete rotklas (zie ook Ga maar). Na de vorige les kwam een collega op me af dat ze ‘zijn’ lokaal toch wel erg on-netjes hadden achtergelaten: onder andere papier en plastic op de grond, een dikke plak kauwgom op de muur en zelfs kauwgom op zijn leren jas.

Daar loop ik dus al een week over te piekeren. Hoe open ik de volgende les? Wat zeg ik tegen Paul – de eruitgestuurde leerling? Wat zeg ik tegen de klas over hoe ze de rest van de week hun werkplek achterlaten? Gaat wat ik doe wel werken? Ach, wat is nou een stukje kauwgom op de muur? Had ik niet al eerder moeten ingrijpen? Waarom heb ik dit nou weer? Bah, kan niet iemand deze klas van me overnemen?
Vanmiddag was het zover. Ik had de aandacht: Dit gaat toch niet over iedereen meneer? Paul was er niet: Tsja, wat dacht u dan, die wil natuurlijk geen les meer van u. En hun werkplek hoeven ze niet op te ruimen: Daar hebben we Achmed voor. Maar ik geloof dat mijn minipreek toch wel is aangekomen, over hun eigen verantwoordelijkheid, over waarom ik niet zoveel zin heb in hun les.

Bij het weggaan vroeg Ruud: Meneer, heeft u misschien een kauwgumpje voor me? Ik heb die hier vorige week ergens achtergelaten, en nu kan ik hem niet meer vinden…

De schatten.

(On)opgemerkt XII: Maatschappelijk betrokken onderwijs

Op het ROC MN zoeken ze een adviseur primaire processen. Paul Laaper zag goed dat het primair proces op een school blijkbaar niet meer het geven van onderwijs inhoudt. Mijn eerste reactie toen ik dat las was: ‘Goed dat ik daar weg ben!’ Maar ik ben zelf net bij ASA gevraagd voor het project Maatschappelijk Betrokken Onderwijs. Iets om eens goed over na te denken, zo’n titel.
Ik heb natuurlijk ja gezegd (hoe kun je nu tegen maatschappelijk betrokken onderwijs zijn?), en ga de rest van het schooljaar 0,1 van mijn 0,75 fte. besteden aan maatschappelijk betrokken onderwijs. Dat is een halve dag per week. De rest van de tijd geef ik gewoon les.

Een stille dialoog – deel II

Afgelopen dinsdag was de tweejaarlijkse Samenscholingsdag van Amarantis, de onderwijsgigant waar mijn SBBO onder valt. Ook ik heb daar (tweemaal) een workshop gegeven, en ik vond dat spannend. Een contemplatieve dialoog over De mier, de eerbied en de roem van Anton Koolhaas, dat vond ik zelf weliswaar een hartstikke goed idee, maar.
En het ging hartstikke goed. Lokaal 304B was niet de met een kamerscherm afgescheiden helft van een klaslokaal waar ik bang voor was, maar een ruim lokaal op een rustige plek (naast ‘Energie en massage’ en tegenover ‘Ongewenst gedrag’). De opstelling in de ruimte was zoals ik had gevraagd (en vervolgens heb ik een halfuur besteed aan het anders inrichten). Iedereen was op tijd (behalve de mensen die niet op kwamen dagen), er waren ter plekke nog spontane aanmeldingen (die ik niet af had hoeven wijzen als ik had geweten dat sommige wel aangemelde collega’s weg zouden blijven), ik heb me (na het strijken) geen moment meer afgevraagd of ik wel de goede kleren had uitgekozen, wat ik bedacht had paste binnen de tijd die er voor was (ook leuk, voor de verandering), mijn collega’s waren allemaal bereid mee te gaan in wat ik voor ze had bedacht, en er zat nog veel meer in het verhaal De mier, de eerbied en de roem dan ik vermoedde (en denk ik ook wel meer dan Koolhaas erin heeft gestopt): ruimte voor iedereen, het zichtbaar maken van een denkproces, een spiegel, vechtlust en depressiviteit, 10 manieren waarvan er geen één fout is, hoe wil ik leven, hoe luister je naar je intuïtie, team, de waarde van even blijven staan, door te praten wordt je zichtbaar, volg je hart, wie bepaalt wat zin heeft, je zal maar mier zijn, wat een gemiste kans want hij had met die suikerklont ook een feestje kunnen bouwen, staande zal ik sterven.

En een groot deel van de deelnemende collega’s heeft wat aan deze workshop gehad (bijvoorbeeld de ontdekking dat de contemplatieve dialoog en/of Anton Koolhaas niks voor ze is).  Natuurlijk zag en voelde ik veel dingen die ik beter zou hebben kunnen doen. Maar dat is voor de volgende keer.

(Afgelopen vrijdag heeft mijn moeder ook een contemplatieve dialoog geleid, in de cursus creatief schrijven die ze geeft. En zaterdag heeft mijn vriendin een contemplatieve dialoog geleid in een groep oud studievrienden van mij, die dit jaar voor de 20e keer bijelkaar was. Het was echt een de week van.)

Eregalerij: Paul Mantz

Tot mijn verbazing ging maart vorig jaar meneer Mantz – mijn leraar Duits op het Stedelijk – met pensioen. Tot mijn verbazing, want toen ik van zijn pensionering hoorde dacht ik toch vooral: Verhip, die leeft dus nog! (Net als je ouders zijn docenten per definitie altijd ‘oud’.) En even later dacht ik, jee, hij is maar 22 jaar ouder dan ik.

Mijn zus zei ooit over hem – in de tijd dat het in was om Duits uit te vinden: ’Mantz is een prima vent, maar hij had geen Duits moeten geven.’ (Misschien dus juist wel. Van juffrouw Tijdens heb ik weliswaar ausaußerbeimitnachseitvonzu geleerd, en wat een Minilieferwagen ist, maar van meneer Mantz heb ik de Ansichten eines Clowns geleerd. Wat van oneindige waarde is. En hij liet me ook op zijn kinderen passen.)

En in mei dit jaar is meneer Mantz overleden.

Paul Mantz is de eerste die een plaats krijgt in mijn eregalerij – een galerij van docenten, dood of levend, die voor mij een voorbeeld zijn.

(On)opgemerkt XI: Hier is schoon gemaakt

Heb jij dat nou ook wel eens? Die prangende, knagende, trage vraag in je kop Voor wie doe ik het eigenlijk????
Onze schoonmaker vraagt zich dat ook af.

3e jaars

Vandaag begint mijn derde jaar als docent in het middelbaar beroepsonderwijs. Ik ben benieuwd.

Ga maar

Ik heb net voor de tweede keer in mijn onderwijscarrière een leerling de klas uit gestuurd. Nog in de klas heb ik gezegd: Jij bent niet de enige die al de hele les zit te kloten, maar jij bent nu wel de pineut. Dat vond hij oneerlijk, wat ik beaamd heb.

En dat terwijl ik toch niet zo heel lang geleden een goed interview heb gelezen over waarom eruit sturen niet werkt, en wat dan wel werkt.

En wat dan nu? Jawel, ik zit al te bedenken hoe hij in moet halen wat hij heeft gemist, ben contact aan het leggen met zijn mentor en ik moet oppassen om niet tegen alles en iedereen veranwoording af te leggen over mijn daad. (En wat is dit dan?)

Het lijkt overigens of de rest van de klas er rustiger van werd. Hij zelf vast niet. Denk ik, want ik ben vergeten te zeggen dat hij zich na de les bij mij moest melden. Hij moest zich van mij wel melden bij zijn mentor (die op die tijd niet meer op school is. Auwtsj.)