Feeds:
Berichten
Reacties

Het_Alternatief_Omslag_Variant1Als ik een nieuw boek in handen heb moet ik er altijd eerst even aan en in ruiken. Zo ook bij Het alternatief. Weg met de afrekencultuur in het onderwijs!, een protest tegen de steeds grotere nadruk die we in ons onderwijs leggen op cijfers, protocollen, beleid, leerlingvolgsystemen. De auteurs willen een alternatief bieden voor die afrekencultuur in de vorm van meer aandacht voor ‘de onbenoembare magie van het lesgeven’. Het alternatief ruikt ambachtelijk.
Lees mijn recensie in het allerlaatste nummer van MesoMagazine, van december 2013.

Recensie Het Alternatief – MesoMagazine nr. 193

Zelf hebben? Of cadeau doen? Bestel eens niet bij die dikke bestelboekhandel, maar bij je lokale boekhandel, waar het naar boeken ruikt (bijvoorbeeld De Algemene Boekhandel in Amersfoort, Jacques Baas in Driebergen, Savannah Bay in Utrecht of De Tribune in Maastricht).

Advertenties

Zeven lege plekken

Wat zou het toch mooi zijn als de zeven lege pekken in de Kunsthal niet worden behangen met zeven andere schilderijen. De gestolen werken zijn uniek. Als we daar andere schilderijen ophangen lijkt het net alsof ze vervangbaar zijn. En dat zijn ze niet. Ik stel daarom voor dat de eerste lege plek leeg blijft, die laten we zoals de politie de plek heeft aangetroffen. Op de tweede lege plek komt een krantenknipsel over de roof. Voor de derde lege plek gaan musici van het Rotterdams Philharmonisch Orkest (of zijn die al opgeheven?) het stuk 4’33’’ van John Cage spelen. Op de vierde lege plek komt een beeldinterview met Marijke Cordia over wat dat ene werk voor haar betekent. Op de vijfde lege plek komt een tekstuele beschrijving van dat werk. Wat we met de zesde lege plek doen weten we nog niet, en dat blijft zo. En op de zevende lege plek gaan Rotterdamse middelbare scholieren bij toerbeurt het gedicht De zeer oude zingt van Lucebert voordragen – waar ze natuurlijk CKV-punten voor krijgen.

Gisteren was ik te gast in een uitzending van Hollandse zaken, over de moraal bij bestuurders in de zorg, het onderwijs en de woningcorporaties: http://www.hollandsezaken.tv/08-08-2012/eerst-het-geld-dan-de-moraal. Cees Grimbergen leidde ons door de ophef over graaiers aan de top, en Els Frigge (huurder bij Vestia) en ik probeerden het gesprek richting de bodem te krijgen: wat heeft de huurder, leerling, patint/client nodig? Van beneden naar boven denken, dus en niet van boven naar beneden. Ik kom eigenlijk nog best vaak aan het woord: vanaf 4:05, 10:10, 30:30 en 39:00.

Bonusvraag: hoe vaak komt Mieke in beeld?

Het nieuwe seizoen is weer van start gegaan! Boer Warner denkt hard na over zijn toekomst. Wat gaat hij kiezen? Blijft hij trouw aan het stoere mbo, kiest hij voor de jeugd van het vmbo, het algemene van havo/vwo, het bijzondere van het speciale onderwijs of het vormende van het praktijkonderwijs?* Speelt de afstand een rol? Volgt hij zijn gevoel of zijn verstand? Wordt het een tijdelijke verbintenis, of vindt hij de school van zijn leven? Hij peilt zijn kansen.

(*Waarmee ik natuurlijk niet gezegd wil hebben dat er geen speciale mbo’s, stoere havo/vwo’s, bijzondere praktijkscholen, jeugdig speciaal onderwijs of algemene vmbo’s zouden zijn – stel je voor zeg; of andere scholen.)

(Meer weten: http://www.linkedin.com/profile/view?id=18330160&trk=tab_pro)

Ach, die goeie ouwe tijd, toen docenten nog mensen waren. Was het nog maar 1952….

(http://www.youtube.com/embed/3-pO7HMqQqU)

image

Foto’s, tekst, tegels. Februari 2012

Deze foto is genomen op de tentoonstelling Dance my PhD! op 13 februari 2012 in de Janskerk Utrecht. 24 beeldend kunstenaars, bestuurders, docenten, beleidsmedewerkers, musici, performance artists, tekstschrijvers en zorgverleners ‘maken iets’ van het boek Tussen de regels van Mieke Moor. En dat boek kan inderdaad ook gedanst worden.

Wat is kwaliteit?

Gisteren met het personeel van ROC Amersfoort (zouden we dat volgend jaar echt worden?) een bijeenkomst gehad met de decentrale OR, over de reorganisatieperikelen (Marcel Wintels twittert er lustig op los.). Nou heb ik al wel eerder dat soort bijeenkomsten meegemaakt, laatstelijk nog drie jaar geleden toen ik bij ROC Midden Nederland werd wegbezuinigd, en het was een normale bijeenkomst: iedereen wist het beter, en het lag aan hullie, zullie en gullie.
De miljoenen euro’s en honderden formatieplaatsen vlogen over de tafel.
“150!”
“Nee hoor, het is 110.”
Hoofdschuddend: “150.”
(Ik dacht zelf 190, maar goed.)

Toen ik voorstelde om het niet alleen over kwantiteit, maar ook over kwaliteit van het personeel te hebben, riep er (gek genoeg ook normaal in het onderwijs) iemand dat je kwaliteit toch niet kunt meten. Oef.
Op de fiets naar huis – accu niet nodig, puur op adrenaline – gingen er allerlei mogelijke vragen door mijn hoofd die ik had moeten willen kunnen gaan stellen. We meten toch wél dagelijks de kwaliteit van onze leerlingen? En wat met de zeven leraarscompetenties? Op grond waarvan heeft mijn manager mij beoordeeld? (Zie mijn blog Lijstjes, waar het antwoord overigens niet in staat.) Op grond waarvan wil ik beoordeeld worden? Waarom gaat die vrouw met hond niet aan de kant voor mij? Willen wij wel beoordeeld worden op kwaliteit? Wat zouden mijn leerlingen belangrijk vinden?
Vlak bij huis kwam de vraag die ik gisteren gesteld had willen hebben: Als jouw kind volgend jaar hier op school komt, bij wie hoop je dat ‘ie dan in de klas komt?
(En waarom? En als hij de school belt om zich ziek te melden, wie hoop je dat ‘ie dan aan de lijn krijgt? Wordt de telefoon binnen drie keer overgaan opgenomen? Enzovoorts enzoverder.)