Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘entre les murs’

Eerder schreef ik over de film Entre les murs dat ik er van in de war was geraakt. Maar Maartje snapte niet goed waarvan ik in de war was, ze vond het maar een warrig stukje. Nu een nieuwe poging: ik vind Entre les murs een hele goede film, en Marin een slechte docent.

Read Full Post »

Entre les murs

Filmen in het klaslokaal is hot. Of je nou plattelandsleraar bent in Etre et avoir, grotestadsleraar in Entre les Murs of de willekeurige leraar die zichzelf ineens op youtube terugziet, je komt aan de beurt.

Ik ben gisteravond wezen kijken naar collega Marin, in Entre les Murs, en ik ben in de war. Ten eerste omdat de film me een heel klein beetje tegenviel. Misschien had ik te hoge verwachtingen, na de Gouden Palm in Cannes en de bewieroking in recensies. (Ik vond toendertijd Rain Man ook wel best een aardige film.)

(Ja, ik weet het, speelfilm, geen docu, maar ga even lekker mee in het verhaal.)

Collega Marin is raar bezig. Hij spreekt tegen (inderdaad, niet ‘met’) zijn leerlingen alsof ze elkaars gelijken zijn, maar dat zijn ze niet. Hij kan hen immers onvoldoendes geven, de klas uitsturen, zeggen dat ze hun mond moeten houden, en zelfs – als lid van de tuchtraad – van school sturen. Voor de lezer zonder onderwijservaring: die macht hebben de leerlingen niet. En, als je er even vanuit gaat dat ze wel elkaars gelijken zijn, waarom moeten de leerlingen dan zijn taal spreken in de klas, en spreekt hij niet de hunne? Zij bevragen hem continue op het waarom van zijn handelen, het nut van de diverse conjunctieven, op wie hij is (een’vraag naar echtheid!), en hij reageert voornamelijk met nep-socratisch cynisme. Hij verwacht wel dat de leerlingen zijn vragen beantwoorden, maar andersom doet hij dat niet. Voorbeeld: hij mag een leerling voor de tuchtraad brengen, maar als leerlingen een klacht over hem indienen wordt hij boos en agressief. Dat schiet niet op. Terwijl hij fantastische leerlingen heeft, uitdagend, irritant, scherp, lief, slim.

Maar dat maakt me nog niet in de war. Dit zou dan gewoon de moderne opvolger en onromantische tegenhanger van Dead Poets Society kunnen zijn, één adolescentie (18 jaar) later .
Maar Entre les Murs is niet alleen geschreven door iemand met 10 jaar leservaring, François Bégaudeau speelt in de hoofdrol ook (een deel van) zichzelf. Hoe raar ben je als je dat doet?

En de film zet me aan het denken over mezelf. Daar raak ik op zich niet van in de war, maar hoeveel lijk ik – in de ogen van mijn leerlingen – op Marin? Zien zij dat ik een deel van mijzelf speel?

Read Full Post »